Północno-wschodnie obszary Tajlandii, znane jako Isaan (także: Isan, Isarn, Issan) rzadko pojawiają się w planach zagranicznych wycieczek. Tymczasem region ten rośnie w siłę, jako miejsce niezdobyte jeszcze przez turystów, a kryjące prawdziwe skarby kultury i architektury.
Przez całe stulecia na historię północno-wschodnich obszarów Tajlandii wpływały państwa sąsiednie: Laos i Kambodża. Tu właśnie mieściła się scena wojennych rozgrywek królów Tajlandii z kambodżańskimi i laotańskimi władcami, a teren często zmieniał swoją przynależność.
Nie pozostało to bez wpływu na etniczną przynależność mieszkańców Isaanu, których wyróżniają zarówno rysy twarzy, jak i mowa oraz zwyczaje.
Większa część tutejszej ludności to etniczni Laotańczycy, mówiący laotańskim dialektem, spokrewnionym z językiem tajskim. Wyróżnia ich drobna budowa ciała i charakterystyczne zadarte nosy.
Bardziej na wschód, w okolicy Buri Ram i Surin, na terenach należących niegdyś do Kambodży, zamieszkują etniczni Khmerowie. Mają oni mocniejszą budowę ciała, proste nosy i ogólnie nieco ciemniejszą karnację skóry niż Laotańczycy.
Gdyby zapytać którąś z tamtejszych dziewczyn, co chciałaby mieć najbardziej, to z pewnością odpowiedziałaby, że jaśniejszą skórę. Inaczej niż u nas, gdzie opalone ciało uchodzi za piękne. Dziewczyny, które całymi dniami pracują w polu i wystawione są na palące promienie słońca, próbują chronić się przed opalenizną chustkami i rękawiczkami.
Ludzie mówią tutaj gardłowym kambodżańskim dialektem, który pochodzeniem różni się zdecydowanie od języka tajskiego i laotańskiego.
Rząd nie lubi, kiedy mieszkańców Isaanu określa się mianem „Lao-Tajów”, a poza tym w Tajlandii słowo „Lao” ma wydźwięk pejoratywny. Jest synonimem biedy i typowo wiejskiej kultury – Isaan to najbiedniejszy region Tajlandii, gdzie główną gałęzią gospodarki jest rolnictwo. Potwierdza to wspomnienie pewnego faranga, który wybierając się do miasta w stroju, zdaniem jego żony-Tajki „nieodpowiednim”, usłyszał, że „wygląda jak jakiś Lao”.
Gdyby zebrać kilka przykładów typowych przesłanek, którymi kierują się w życiu ludzie z Isaan, wyglądałoby to następująco:
- życie we wspólnocie jest ważniejsze od sfery prywatnej
- zarabianie pieniędzy jest ważniejsze niż zasady etyczne
- łatwo i szybko jest ważniejsze niż mozolnie i dokładnie
- miła pogawędka jest ważniejsza niż teoretyczna dyskusja
- cechy zewnętrzne są ważniejsze niż wartości wewnętrzne
- „teraz” jest ważniejsze niż planowanie przyszłości.
Nie trudno zauważyć, że pomimo codziennych trudności, biedy i nieurodzaju, mieszkańcy potrafią radzić sobie z przeciwnościami losu.
Próby integracji Isaanu z resztą Tajlandii napotykają na bierny opór mieszkańców, którzy chcą zachować własną kulturę i język.