Malownicza procesja „świecących łodzi” odbywa się zwykle w połowie października. Uroczystość planowana jest w okolicy piętnastego dnia „przybywania księżyca” i kończy się wraz z pierwszym dniem tzw. „księżyca ubywającego”. W ten sposób mieszkańcy regionu Nakhon Phanom chcą uczcić koniec buddyjskiego postu.
W czasie obchodów festiwalu mieszkańcy prowincji Nakhon Phanom (w północno-wschodniej Tajlandii) dzielą się na grupy (khums), a następnie nadają sobie nazwę związaną z pobliskim watem (np. jeśli zamieszkują okolice Wat Klang, nazywają się: „Khum Wat Klang”). Poszczególne grupy konkurują ze sobą w przeróżnych zawodach: wyścigach łodzi (suang huea), konkursie na budowę zamków z wosku i podczas wieńczącej święto procesji.
Akt wpłynięcia na wodę pięknie przystrojonych w kwiaty, świece i lampiony łodzi, za którymi unosi się zapach kadzidełek, nosi nazwę „kan lai rua fai”. Ostatni człon tej nazwy – „rua fai” oznacza kadłub łodzi z drzewa bananowca lub bambusa, po brzegi wypełnionej różnego rodzaju ofiarami.
Bambusowe łodzie oświetlone świecami zostały jednak w miarę upływu lat i postępu techniki zastąpione wymyślnymi konstrukcjami będącymi prawdziwymi arcydziełami iluminacji. Tym sposobem pradawny rytuał zmienił się we współzawodnictwo w stworzeniu jak najpiękniejszej świecącej jednostki pływającej. Konstruktorom nie brak pomysłowości, rozmachu i ekstrawagancji.
Coroczną uroczystość w Nakhon Phanom uświetniają koncerty, gry, festyny, wystawy lokalnej twórczości artystycznej i nocne pokazy sztucznych ogni.
Dzień zakończenia buddyjskiego postu nosi nazwę Awk Phansa i w różnych regionach obchodzony bywa inaczej.